złudzenie

 

Czytałem Cię… byłaś niczym powiew świeżości poranka, tak inna niż wszystko, tak wyjątkowa, jedyna… teraz księga naszych dni leży zamknięta i
złudzenie bliskości okazało swe okrutne oblicze.

Zapomnę Cię… Kiedyś Twoje imię zniknie z mojej pamięci, potem rozwieje się wspomnienie wspólnie przeżytych dni, aż któregoś dnia ze zdziwieniem szukać będę w zakamarkach pamięci kogoś, kto kiedyś przecież musiał wypełniać moje serce, ale znajdę pustkę.

Prochem jesteśmy bez znaczenia…