Niech dzisiaj roztańczą się serca
i płyną falami Dunaju
niech dusza nie skopi dziś miejsca
noworoczne życzenia w zwyczaju
Niech uśmiech na ustach zdwojony
w serpentyny się wplącze
niech głos ożywi melodyjne tony
i uruchomi telełącze
Niech nie braknie Ci animuszu
niech szampan nabierze mocy
zabłyśnie
magiczna
bez retuszu
w objęciach sylwestrowej nocy…
zaczynam odliczać…
dziesięć…dziewięć…dwa…
tu buziaki…
wyszłam
nocą ciemną jak atrament
po kolczyki złotych planet
po gwiazdeczki
na sukienki
co wpadały wprost do ręki
po cekiny te błyszczące
w chuście nieba się iskrzące
po orbicie szłam daleko
po księżyca łuny echo
po trzewiczki atłasowe
po chmur gęstych warstw koronę
po komety warkocz świetlny
po falbany koral jędrny
po ranną rosę o świcie
po nici nocne
co szyją życiem
uszyję
ubiorę
przejrzę się w lustra wodzie
ooo?
ulegam współczesnej modzie…
Może masz trochę czasu
i przyniesiesz mi z lasu
choinkę
taką żywą pachnącą
jak brodą
szpilkami kolącą
a na każdej szpileczce
zawieś Twojego zapachu więcej i więcej
na choinki szczycie
umieść cieplutkie uczucie
i zaczarowane słowa porozwieszaj
śniegowe gwiazdeczki tu
i tam poumieszczaj
zamiast bombek
miłości srebrne drżące perełki
księżyc nadziei niech będzie ogromny
wielki
na dolnej zielonej gałązce
przypnij
swoje serduszko płonące
drzewko niech będzie przyozdobione
złotymi gwiazdkami z nieba
takiej choinki mi właśnie potrzeba…
świerk niech otuli wiatrem grana kolęda
wtedy będą najprawdziwsze
Święta…
Świąteczny nastrój ze snu się zbudził
dotyka wsie miasta sklepy
i serca ludzi
gdy zmierzch zapada a niebo szarzeje
lampkami oświetlone parkowe aleje
a spacer nimi to sama przyjemność
czas przedświąteczny
to taka odmienność
w zakupach
w upominkach
w myśleniu
każdy rozmawia o bliskim narodzeniu
mienią się smukłe świerki zielenią aksamitów
dzwonki bombki łańcuchy
przeróżnych kolorów
świąteczną atmosferę garściami się znosi
biednemu daję na szczęście
srebrnozłoty grosik
niech porządki świąteczne nikogo nie złoszczą
przytulnie tak będzie spotkać się z miłością…
Tak cicho rozsiadła się lampa na blacie
mrugając duma
w niebieskiej poświacie
czy zima pobiegnie wiosennymi ścieżkami
czy powieje chmurką i rzuci śnieżkami
czy się z wiosną witać będzie świątecznie
jakim obrusem przykryje ostatecznie
igły zielone oblecze w łańcuchów ogony
ustami wymówi niech będzie spełniony
nie jest osamotniona w swym rozmyślaniu
towarzyszę jej pakując kosz liści
ku wysłaniu
by radości nie było końca
