Spójrz
w moje oczy
czarne jak heban
nigdy ich zmienić się nie da
na zielone jak toń morza
czy na błękitne jak poranna zorza
na szare kocie oczy
które czuwały nad Tobą w nocy
nie szukaj w nich zagubionych
innych oczu stęsknionych
nie przefarbuję też swej duszy
czasami coś mnie wzruszy
ale nigdy nie chcę być tą drugą
nawet Twoim marzeniem ułudą
egoizm?
Nick nie znika
ślad zostawia
Nick jest moim dobrym duszkiem
więc sie dzielę z Nim serduszkiem
dzielę duszą i myślami
tnę na części nożycami
Nick marzenia moje ziści
przyśle mi słowiczy liścik
i na blogu myśli wpisze
Nikiem jeszcze się podpisze
potem nawet znicknąć może
gdzieś w eterze albo w borze
wciąż zostanie anonimem
nicka równym synonimem
pseudo mi zostanie ksywa
więc się mocno Nicka trzymam
j@nick@
skąd mogłam wiedzieć
że Nick ma ogromną moc
że upaja tak jak wino
w jedną jedyną noc…
Co o Tobie mówi Twój nick
sprawdź
tester nicków
http://209.85.135.104/search?q=cache:gH3o2PibYdcJ:www.uw-team.org/index.php%3Fid%3Dnick/nick+nick&hl;=pl&ct;=clnk&cd;=6≷=pl&lr;=lang_pl
” Nick”
podlega ochronie prawa cywilnego
jak inne dobra osobiste człowieka
Tak przyszło mi do głowy...
że wdzięczność pomnaża
i dzieli z nadmiarem
i daje nadzieję
odzyskujesz wiarę...
więc jestem wdzięczna
za chwile pragnienia
za moment zmęczenia
i noce wahania
za subtelność
i optymizmu kropelki wszelkie
za zobojętnienie
i neutralizację
za te minuty drobniutkie niewielkie
spędzone w ciszy
i te godziny
szaleństwem owiane
i nie wiem jak
spłacić te zobowiązania
i nie wiem jak wypowiedzieć
ale dzięki...
nawet gdy
bez pożegnania...
Jeszcze wczoraj tam we wrzosach
zamęt mieszkał w moich włosach
namiętności wiatr je targał
słonił oczy
lgnął na wargach
skręcał w loki z całą siłą
tu się usadowila miłość
dwa warkocze
tak do pary
spięłam klamerkami wiary
i szampnem jagodowym
smutek zmyłam z mojej głowy
a na ścieżce tuż nad czołem
Uśmiech
siedział na swym tronie
raz był mały raz ogromny
wtem zobaczył zaprzęg konny
swą karocą jechał
Smutek
ciemną nocą
i ogłosił wszem i wobec
że to panowania koniec…!
tutaj nastąpiły spory
pokaż mandat…gdzie wybory?
gdy się tak za bary brali
włosy moje potargali
wciąż je splatam w mocne struny
wyczesuję z nich kołtyny
brokat jakiś miedzy splotem
leci łupież wraz z głupotą
a tu włosów las gęstwina
szczotką czeszę nie wytrzymam
jeszcze jedna spinka wpięta
gdzie jest topór…będziesz ścięta!
Zapomnę Cię… Kiedyś Twoje imię zniknie z mojej pamięci, potem rozwieje się wspomnienie wspólnie przeżytych dni, aż któregoś dnia ze zdziwieniem szukać będę w zakamarkach pamięci kogoś, kto kiedyś przecież musiał wypełniać moje serce, ale znajdę pustkę.
Prochem jesteśmy bez znaczenia…
Znów spojrzałam w gwiazdy.
To dziwne, że są ludzie,
którzy wierzą,
że gdzieś tam
zapisana jest
naszej przyszłości.
Ta tajemnica istnieje ,
lecz jest zupełnie inna od ich wyobrażeń.
Życie jest jak nocne niebo –
pośród bezkresnej jego pustki
lśnią ogniki dobrych uczynków,
czyjegoś szczerego uśmiechu,
lecz one nie dają ciepła,
zaledwie odrobinkę światła,
które musi nas poprowadzić pośród mroku.
Gdzieś tam jest nasze słońce...
perliste kropelki
układały się w dźwięki
raz wolniej
raz szybciej
melodią na skrzypce
fortepian się wplątał
kropelek nie sprzątał
dodał burzy dźwięki
piorunem
trzy jęki
przemknęły przez niebo
zygzakiem
na ślepo
oczyściły powietrze
wiej
wiej…wietrze…
No co się tak patrzysz?
jestem Amorek
chwilowo bez pracy
gdzie mój sajdak
gdzie łuk i strzały
przylatuję od czasu do czasu
by narobić w Twoim sercu hałasu
dopadam jak tygrys i trzymam się jak kleszcz
potem znikam niespodziewanie…a Ty już wiesz
w Twoje serce będę celować
nie uciekaj
daj się upolować
potem zamknę Cię na cztery spusty
bez Ciebie świat jest straszliwie pusty
ooo...? kołczan…ze strzałami
i cel obrany…
Kto mi każe iść do fryzjera
by włosy skrócić
zdziwioną gębę rozwierać
śmieci wyrzucić
okna otwierać
zamykać drzwi
kto mi to każe
Ty ?
może Ty ?
a kiedy braknie dokupić chleba
w biedzie wyciągać ręce do nieba
dmuchać na wrzątek
witam
powiedzieć tak na początek
chuchać na zimne
buty zakładać
z drugim człowiekiem życie układać
dzielić na dwoje
po łapach brać jak za swoje
powtarzać że kocham szczerze
i udowadniać wierzę nie wierzę
grzecznie wyrażać się przy dziecku
pić kawę rano najlepszą po turecku
podążać rozsądnie za letnią modą
nie opowiadać kawałów z brodą…
nie grać w pokera
nie pić zimnego…
kto mi to każe?
kto i dlaczego?
Każdy jest swego losu kowalem
bywa, że ojca ma kowala
dziedziczą po nim kuźnię i miech
albo hutę żelaza…pozwalał
na akordeonowy miech...ech:)
Zazieleniło się wszędzie
nawet zielono mam w głowie
wiosna zawitała już wszędzie
myśli mam też limonkowe
szmaragdowy świat radosny
w groszkowe marzenia obdarza
wplata kolory wiosny
do gry w zielone zaprasza
piętrzą myśli groszkowe
w trawiaste wplatają marzenia
w zapachach słowa znajome
zapisane w szmaragdowych wspomnieniach
deszczem skropione listki
oczy otwarte w blask słońca
po co umartwiać się wszystkim
w uśmiech obrośnij !
wszak to pora radosna…
Wciąż gąszcz wspomnień horyzont przesłania
sądziłam wtedy, że można do tych chwil i po latach wrócić
w każdym miejscu i każdym czasie taką myśl jednak
trzeba odrzucić...nie powróci już raj utracony
dokąd zatem człowieku zmierzasz
wciąż szaleństwem swoim goniony
jakie lądy jeszcze odkryć zamierzasz?
swoje blogi?...strony...?
chyba ta fastryga miejscami się pruje
to co w koło widzę jakoś nie pasuje...
nie piszę
A BYWAM... jak złodziej się przez życie skradam
tak cicho... że na okrągło gadam
że nic już nie mam do oclenia...
przemycam tylko swoje marzenia...
13/12/2024...zima króluje w palecie malarza
rysunek maluje datą z kalendarza...
Bujne włosy traw
czesze
kwietniowy wiatr
żółte spinki wpina
niesforną grzywkę przycina
kosiarka
strzępi ząbkami
strzyże
jak wytworny fryzjer
lotionem
umacnia kształty
lakier bezbarwny
szalone
włosy na wietrze
takie niesforne
co po policzkach smerają ciągle
oczy
przecież wchodzić nie mogą
wtedy je spinam
w koński ogon…
dziś
prima aprilis
uważaj
bo się pomylisz!
milczącej ciszy zaklęte kręgi
w uszach dzwoni do entej potęgi
ucichły przyjaźni posuwiste kroki
w rozwlekłym kondukcie niosą słów
zwłoki
Grajku przydrożny
co smyczkiem pomykasz to w górę to w dół
rozwieszasz tęsknoty w sopranowym głosie
swe oczęta przymykasz rzęsami na wpół
łaskocząc struny gdy je smerasz włosiem
wirtuozie ulicy
co wydobywasz dźwięki ze strun i z serc
drgań lśniących srebrem mżących złotem
żywicą bursztynu się sypią by po nich biec
tam wysoko do chmur i wracać s powrotem
grajże artysto graj
brzegi łez tęsknoty nutami porozwieszaj
dźwiękami cichszymi niż błogostanu lęk
lekkością piór utęsknioną duszę pocieszaj
wyrywając skrzypicom tkliwością swój jęk
graj mi mój skrzypku graj
brzmieniem opowiadaj o uczuciach i radości
o zakątkach uroczych zwanych ziemski raj
gdzie nie ma biedy smutku i nie ma zazdrości…
***
„Ile pan dostaje, panie grajek
i całą noc, za taki szmal?”
W chochlikach myśli
w złotych skierkach
w poświacie nocy w brzasku dnia
wyryta radość na papierkach
co linią melodyczną gna
w palcach drżeniu
w zmarszczkach fal
w odwrocie czasu w żądzy słowa
niech Ci nie będzie nigdy żal
co plącze serca
serca dwa…i serc mowa…
Tak to jest z tymi myślami
bije się z nimi na wnioski i racje
przegrywam ze struną szarpaną
stoczyły się w przepaść ambicje
kolejna jesień zza okna smera
tylko nadzieja jak bumerang...
Minęłam ją
widziałam jak szła
nie zwróciła na mnie większej uwagi
nawet przyspieszyła kroku
wsiadła w samochód byle jaki
nawet mi nie powiedziała do widzenia
a niby przyjaciółką była
moja Wena
a wierność mi przyrzekała
że nie opuści mnie nigdy
w smutku i radości
zawsze mnie ugości
że zawsze razem
w dni deszczowe i słoneczne
że tylko z Nią będzie bajecznie
ale odjechała
opuściła
i Jej nie ma
więc daję ogłoszenie
może kto widział moją przyjaciółkę
Wenę
niech ją tu zaraz przyprowadzi
na krześle posadzi
a ja z Nią porozmawiam
bo być przyjacielem to wielka sprawa
przecie wiesz że bez Niej jak bez ręki
i jak mam układać nowe piosenki
nagle prysły
najlepsze pomysły
jak ją poznać chyba wiecie
poinformujcie
gdy odnajdziecie…
Wyrwana z serca Czarownicy
melodia pomaga…
chociaż dzisiaj byłam łamaga…
bo ślisko…
i złapałam zajączysko
ale nie przytuliłam
był sprytniejszy
mimo…że mniejszy:)
Oczko z okiem się spotkało
tak nierówno tak mrugało
z przymrużeniem
jakiś zez
co jest prawdą
czy już wiesz
a ja nie wiem
chcąc je spotkać po raz drugi
się zacięło
na czas długi
jakby tego było mało
też w rajstopach tak leciało
i w pierścionku
z pawim oczkiem
świeci
pływa
w oczku wodnym
ryba w sieci
w talii kart
oczek tyle
jakiś żart
zwyczaje
kolej moja
ja rozdaje
hebanowa dama z królem
jeszcze z Tikiem oczek siedem
gra z waletem
oczko w górę
jest
21
może lepiej układać Pasjanse
i nie rzucać życiem o stół
machniom ?
wygrana pół na pół…?
Brawurowym krokiem wszedł
przywitał się buziakiem
Rozsiadł się na tronie wnet
26
jego znakiem
niezrozumiale do ucha szepnął coś
czyżby nowe pomysły zamiary plany
oby miał ambitniejsze
ten Nowy Ktoś
za najlepszy był uznany…
wtedy pukaj do moich drzwi
i dostarczaj energii na 365 dni…
Niech dzisiaj roztańczą się serca
i płyną falami Dunaju
niech dusza nie skopi dziś miejsca
noworoczne życzenia w zwyczaju
Niech uśmiech na ustach zdwojony
w serpentyny się wplącze
niech głos ożywi melodyjne tony
i uruchomi telełącze
Niech nie braknie Ci animuszu
niech szampan nabierze mocy
zabłyśnie
magiczna
bez retuszu
w objęciach sylwestrowej nocy…
zaczynam odliczać…
dziesięć…dziewięć…dwa…
tu buziaki…
Wyszłam
nocą ciemną jak atrament
po kolczyki złotych planet
po gwiazdeczki
na sukienki
co wpadały wprost do ręki
po cekiny te błyszczące
w chuście nieba się iskrzące
po orbicie szłam daleko
po księżyca łuny echo
po trzewiczki atłasowe
po chmur gęstych warstw koronę
po komety warkocz świetlny
po falbany koral jędrny
po ranną rosę o świcie
po nici nocne
co szyją życiem
uszyję
ubiorę
przejrzę się w lustra wodzie
ooo?
ulegam współczesnej modzie…
Może masz trochę czasu
i przyniesiesz mi z lasu
choinkę
taką żywą pachnącą
jak brodą
szpilkami kolącą
a na każdej szpileczce
zawieś Twojego zapachu więcej i więcej
na choinki szczycie
umieść cieplutkie uczucie
i zaczarowane słowa porozwieszaj
śniegowe gwiazdeczki tu
i tam poumieszczaj
zamiast bombek
miłości srebrne drżące perełki
księżyc nadziei niech będzie ogromny
wielki
na dolnej zielonej gałązce
przypnij
swoje serduszko płonące
drzewko niech będzie przyozdobione
złotymi gwiazdkami z nieba
takiej choinki mi właśnie potrzeba…
świerk niech otuli wiatrem grana kolęda
wtedy będą najprawdziwsze
Święta…
Świąteczny nastrój ze snu się zbudził
dotyka wsie miasta sklepy
i serca ludzi
gdy zmierzch zapada a niebo szarzeje
lampkami oświetlone parkowe aleje
a spacer nimi to sama przyjemność
czas przedświąteczny
to taka odmienność
w zakupach
w upominkach
w myśleniu
każdy rozmawia o bliskim narodzeniu
mienią się smukłe świerki zielenią aksamitów
dzwonki bombki łańcuchy
przeróżnych kolorów
świąteczną atmosferę garściami się znosi
biednemu daję na szczęście
srebrnozłoty grosik
niech porządki świąteczne nikogo nie złoszczą
przytulnie tak będzie spotkać się z miłością…
Tak cicho rozsiadła się lampa na blacie
mrugając duma
w niebieskiej poświacie
czy zima pobiegnie wiosennymi ścieżkami
czy powieje chmurką i rzuci śnieżkami
czy się z wiosną witać będzie świątecznie
jakim obrusem przykryje ostatecznie
igły zielone oblecze w łańcuchów ogony
ustami wymówi niech będzie spełniony
nie jest osamotniona w swym rozmyślaniu
towarzyszę jej pakując kosz liści
ku wysłaniu
by radości nie było końca
- Kurczak kurka?...znów te piórka...ale najlepsza poducha puchowa...taka właśnie domowa:)
jak zwykle nie masz czasu...kurko....
- Bo kurka jest pracowita...myśli zbiera...ziarnka chwyta i też przeplata...tak w środku upalnego lata...
- A kurczakowi ziarenek nie sypią...bo wypatruje hebanowych ....ślipiąt....
- O kurczę...czyżby bardzo głody kurczak?:) heba nowych ślipiów masz tu dookoła...jedz do woli...ile zdołasz:))) i ode mnie masz ziarenko*
- Oj oj kurka przyniosła Kurczakowi ziarenko...a sam...a...a głodna, bo literki w karmieniu pozjadała:-))))
Śmiech to zdrowie...kto to powie...
spójrz do lustra...krzywe usta...
i tak sobie powiem skrycie...
uśmiech w lustrze twoim życiem...
