Też tam byłem. Widziałem postać otuloną w szarość dnia, udającą bezimienny obraz namalowany ustami w bezruchu. Obraz bez ram gotowy by zwinąć go w rulon i wziąć w nieprzewidywalną przyszłość. Czy mam rozmawiać z wyobrażeniem na płótnie?
Dzielę się całym jajkiem całym moim bytem.
W moim pokoju mieszka duszek
wielki jak paznokieć a może jak pół palca
kiedy księżyc magią zabłyśnie zaprasza mnie do walca
kłania się
podnosi wzrok
skrzydełka skrzą się tęczą
w magiczny rytm muzyki łapie w cieniutką sieć pajęczą
tajemna noc nas splata unosi z każdą chwilą
marcowa tańca cudna noc
godzina za godziną
wiruję z nim
a światła gwiazd rzucają złote błyski
na jego oczy
jego twarz
mój duszek dla mnie wszystkim
dzisiaj wyjawił imię swe
gdy noc kończyła granie
jestem Nadzieja
kochaj mnie
w twym sercu mam mieszkanie…
Coraz więcej strun niemych
coraz więcej strun pęka
instrument fałszywie dzwoni
nie współbrzmi
nie stroi
kakofonią brzmi
w dźwiękach
brakuje harmonii
by kwinta do kwinty
kto nastroi instrument
i strun nie pomyli
związać struny stalowe
stroiciela potrzeba
czy wymienić na nowe
gdy związać się nie da
zwiążmy tasiemki
może uda się wygrać coś z dreszczem
smyczek do ręki
i niech…
kalafonią się sypią
bursztynowe deszcze…
Nie mam czasu na pisanie
remontuję swe mieszkanie
po drabinie
po drabinie
pędzlem sufit farba płynie
to po ręku to po twarzy
taki żywot jest malarzy
szpachlą dziury wciąż zaklejam
klej rozrabiam stężnie teraz
paski tapet wzór układam
coś mi w duchu podpowiada
żeby jeszcze z wzorem serca
ciepło było jak się mieszka
jeszcze listwy przy suficie
poprzyklejam należycie
co z podłogą?
myśl mnie dręczy już od rana
remontuję przecie saaama…
