Miło się czyta hymny i peany
wznoszone przez mężczyzn dla swojej damy
rzadkość to niesłychana
gdy pani pisze hymn dla swojego pana
więc ja kobieta wznoszę uroczystą pieśń
na Twoją cześć
pochwałom niech nie będzie końca
gdy się pojawiasz…tam świeci słońce
wnosisz radość co krok
przed Tobą spuszczam wzrok
*****
dziękuję…że jesteś
Konie na ostro podkowy z hacelami
a ileż przyjemnej zabawy
na białych poduchach w posłaniu zimy
do lasu saniami pędzimy
z płonącymi pochodniami w rękach
tam już stół zastawiony czeka
ognisko sięga płomieniem ku chmurom
na patykach mięsiwo z cebulą
pędzi kulig raźno mkną saneczki
dzwonią janczary dźwięczą dzwoneczki
wiatr rozwiewa koniom grzywy
przykryj kocem
ogrzej
bądź szczęśliwy
nocą kulig mknie przez białe drogi
a tu zimno w ręce w nogi
jak marchew nos czerwony
broda siwa
ale co tam taka zima
drogi lśnią kryształem jak szklanki
a ja…buuuu
przykleiłam ..język do klamki
ciekawa byłam czy trzyma ostry mróz
seplenię teraz…cóż…:)
spróbuj…
w słońcu połyskujące
spadają
z nieba lecą
na włosy na rzęsy na ręce
sypcie…
ścielcie się jeszcze
tak radośnie
tak miło
czyściusieńko
pod pierzyną puchową bielusieńką
przed mrozem uszy i nos schować
gwiazdkowe miłe sny wyczarować
chciałam przewidzieć – nie potrafię
do kogo we śnie zimową nocą trafię
sypialnia przepiękna romantyczna
pachnie bielą
pościel alegoryczna
a może
nie spać wcale
gdy śnieg pada dalej
i tak jednym ruchem
pod puchową poduchę
odfrunąć…płatkiem…
nasiąkanie żartem wytrąca powagę
z powagą odchodzi wiarygodność
jęzorem wrzucone słowa na wagę
w nieograniczoną żartów płodność
co na języku ciąży
ze śliną spłynie
czy z buntem spadnie w geście veta
w kompleksy wpadnie
ubieli w młynie
zawiśnie w próżni
zuchwała podnieta
o wystający język potknąć się można
są kolczyki
na języki
najpierw grzechocze a potem kąsa
wpiąć kolczyki
spiąć języki
myśli w kubeł
usta w supeł
do wora co ślina na język
szczelnie płotem zębów
by nie łopatą
klaskanie w mlask
fizyk w ryzyk
niedorzecznie przez całe lato
językiem powoli filetuję czereśnie
twarde krągłości między palce
na żart
na powagę
czy czas czy za wcześnie
pstryk w oko…! kląsknęło walcem…
Danusi
dzisiaj znicz płonie
mojej najbliższej
po drugiej stronie
jesienne kwiaty splecione wieńcem
szeptem modlitwy
w intencji więcej
w listopadowej nad życiem zadumie
życie a śmierć…
czy ktoś to pojąć umie ?
Zwiążmy tasiemki
może uda się wygrać coś z dreszczem
smyczek do ręki
i niech…
kalafonią się sypią
bursztynowe deszcze…J.W.
Między czarnym złotem a kamieniem...
Winda wielopoziomowa
nieznana praktyka
15 m/sek
niesamowite doznanie
coś uszy zatyka
oznakowany poziom
oświetlony dworzec
cała ściana pomalowana w białym kolorze
rusza elektryczny parowóz z wagonikami
a w nim ciasne czteroosobowe przedziały
okna i drzwi bez szyb i ciema wszędzie
serce wali mocno
a jak powrotu nie będzie ?
- nie wysadzaj głowy bo ściana tuż tuż
możesz zostać bez głowy to chwila i już !
sześć kilometrów w łomocie i zgrzycie
nic nie widzę
dłuży się niesamowicie...cdn
J.W.
Nie mogę osobiście…
i z kwiatami
ale z serca wyrażę słowami
Kto mi każe iść do fryzjera
by włosy skrócić
zdziwioną gębę rozwierać
śmieci wyrzucić
okna otwierać
zamykać drzwi
kto mi to każe
ty ? może Ty ?
a kiedy braknie dokupić chleba
w biedzie wyciągać ręce do nieba
dmuchać na wrzątek
witam
powiedzieć tak na początek
chuchać na zimne
buty zakładać
z drugim człowiekiem życie układać
dzielić na dwoje
po łapach brać jak za swoje
powtarzać że kocham szczerze
i udowadniać wierzę nie wierzę
grzecznie wyrażać się przy dziecku
pić kawę rano tylko po turecku
podążać rozsądnie za letnią modą
nie opowiadać kawałów z brodą…
nie grać w pokera
nie pić zimnego…
kto mi to każe
kto i dlaczego?
Wspina się rtęć na słupek
z nieba ukrop się leje
lewituję w mazi żaru
sama do siebie się kleję
mdleje liść balkonowy
komar przysiadł i bzyczy
w słońcu topią się słowa
myśli trzymam na smyczy
Dwie Wiedźmy otwarły bramę
na nasze wspólne spotkanie
półmrok powitał wraz z gwarem
magią musującym szampanem
za spotkanie po odległych latach
w dialogach o zyskach i stratach
czas zmienił nasze twarze
nie zmienił dusz i serc
i nic tylko
po wspomnieniach biec
po zwykłych okruszkach życia
wrażeniach
doznaniach
tęsknotach
osiągnięciach
przyjaźniach miłościach
o radościach i złościach
o kłopotach
by nie zapomnieć
i mówić o tym…
tam za zamkniętymi oczami
jest naszej wyobraźni kraina
w niej zapisane chwile
które czas
dla nas zatrzymał…
i roztańczyły się serca po brzegi
czy pamiętasz jak było wtedy?
i opowieści nie było końca
trwały by dalej
wschód słońca
to co cię pieści swą magią
zabiera myśli serdeczne znane
niebo jeszcze usłane gwiazdami
jakże milo być z wami
świt pożegnań
uścisków ranem
szampańska noc była cudna
jakże z Was jestem dumna
dzięki za życzenia
w kwiatach
jakże miło Cię spotkać po latach…
Perliste kropelki
układały się w dźwięki
raz wolniej
raz szybciej
melodią na skrzypce
fortepian się wplątał
kropelek nie sprzątał
dodał burzy dźwięki
piorunem
trzy jęki
przemknęły przez niebo
zygzakiem
na ślepo
oczyściły powietrze
wiej
wiej wietrze...
Czas zatańczył zawirował
ukrył serce duszę schował
wiatru podmuch mocny ruch
w karuzeli światów dwóch
do góry
powoli jak żółw leniwie
karkołomnie
odwrotnie
spada na chwilę
to podnosi znów w chmury
ponad mury
do góry
i spada z łoskotem
do dołu
do dziury
znowu kołuje
mijając rzuca dzień dobry promieniem
dając chwile uśmiechu
potem przesłania gęstym drzew cieniem
rzuca huraganem
w głowie myśli kręci jak wino nad ranem
skrzypi
zwalniając obroty
naoliwić
koniecznie zatrzymać
gdzie można kupić deko ochoty…
moja blondyneczka
autentyczna
prawdziwa
na spacer ją zabierałam
na popas z nią wychodziłam
na szyi zapinałam łańcuszek
szłyśmy pod jabłonie i grusze
zbierała
chrumkała
ryła
opaliła się
gdy słońce grzało dłużej
patykiem drapałam po różowej skórze
po brzuchu
tylko sapała leżała bez ruchu
dzień cały po sadzie buszowała
kołek tu czy tam wbijałam
przytyła utyła
urodziwa
ryła
zryła cały ogród
jabłka pozbierała
moja Chrumka
jak pięknie chrumkała
więc chrumkałyśmy razem
ciekawostką była unikatem
okazem
adres wszyscy mój znali
no nie wiecie ?
tam gdzie opala się i chrumka w sadzie przy kobiecie
z łańcuchem na szyi
sto czterdzieści ważącej
blondyneczki
świni...
Dla mojego Taty
te kwiaty
za dobroć serca…którą mi dałeś
za miłość…a kochać umiałeś
za ciepło rąk…których nigdy nie za wiele
za wspólne spacery…nad brzegiem jeziora
za długie rozmowy…
pamiętam
jakby to było wczoraj…
dziękuję…
byłeś kochanym ojcem
Wkliknęłam wiosnę
kolorami w mieszkanie
żółci nadałam motylom na ścianie
w błękit przylaszczek przybrałam poduchy
zawitała wiosna
wstawać leniuchy
do sypialni uroczysty wjazd oknem promieni
podciągnęłam rolety
natchnieniem zieleni
kołderka w kaczeńce konwalie magnolie
we wzorach wolą radość a snów harmonię
figlarnym okiem doglądam na półkach
fioletem opięte sukienki
na cebulkach
hiacynty bzyczeniem obudziły pszczoły
natura w zasięgu ręki
mój ogród parapetowy
przesuwam palcem po ust wyciszeniu
na zielonej serwecie
purpurą
czerwienią
jak w żołnierskim marszu czwórkami
tulipany
a jeden od drugiego prężniejszy
bo wysportowany
wiosenne podwórko zielony koncert
w aurze woni
ciepłe promienie rozrzuca słońce
z kogucim pianiem
na dzień wiosny pierwszy
taki czas na relax to czas najlepszy...
Chata za wsią drewniana
szczerbaty płot owija bluszcz
na nim pierzyna puchata
od rana wietrzy się już
w tango !
na słów warkocze
na dotyk i odskocznie
w tango !
na żar i chrust
w tango pachnące hebanem
słowa niewyśpiewane
w tango !
na dwoje ust
w pieniek wbita siekiera
chrust pod nim zapałki dwie
uzda kantar siodło ogiera
koń co do galopu się rwie
Ref.:
w tango cyg@ńskie
w tango !
przez myśli pańskie
w tango!
w tango jak konia kłus
w tango niezapomniane
wyryte zapisane
w tango !
co grzbietem niósł
w tango !
na słów warkocze
na dotyk i odskocznie
w tango
co w duszy burzy śpiew
w tango !
pachnące hebanem
kroki wciąż urywane
tango
jak wilczy zew…
gdy mowa płynna a język giętki
można przekazać bieg myśli prędki
gdy palce giętkie
w taktach nieskromne
z sonaty stworzę letnią symfonię
albo preludium
do Suity V Es-dur
niech grają smyki
niech śpiewa chór
niech opowiada
niechaj zamienia
księżycową romantycznością
tonacji brzmienia
w klasycznym gwiezdnym błysku świetlika
wrażliwa dusza
duszy dotyka
jak dwa motyle nocne
wędrują cienie
barokiem zdobnym
ponad muzycznym dźwięków westchnieniem
letnia symfonia księżycowa
w niej cały świat
łzy zakazana miłość radość i szczęście
w klawiaturze uwięzione wiersze
na dwa cienie
cztery struny
i smyk...
tulipanów naręczy
kicających zielonych myśli
jak deszczu kropelek mieniących się w słońcu
słodkich buziaków zająców
wiosennego nastroju w miękkości bazi
na spełnienie Twoich marzeń
baranka wielkanocnego
wypełnionym po brzegi nadzieją
dyngusa mokrego od łez radości
a przy stole samych miłych gości…
i jeszcze jednego…w koszyku
mojego uśmiechu bez liku…:)))*
Radosnych Świąt
Czytaj dalej
to komunikat
że zawsze liczyć można
jest i będzie
zgani pochwali emocjami potrzęsie
to nadawanie na tych samych falach
wzajemne zaufanie
nigdy się nie wypala
radość i wsparcie w każdej dnia godzinie
jest bezinteresowna
pocieszy nie ominie
zawsze znajdzie czas i ja dla niego
nie jest zwykłą koleżanką czy kolegą
z którym można dzielić się troskami
śmiać się obdarowywać radościami
najprawdziwsza
nigdy nie umiera
wtedy masz dalej na serio przyjaciela
więc nie nadużywaj słowa przyjaciel
raczej znajomy
też wiele znaczeń…
i niech ci się nie zdarzy mówić :
straciłam przyjaciela…
zamknął drzwi…
Pamiętasz?
Pamiętasz czerwcowy wieczór.
Zapach tataraku pamiętasz?
Prostych słów znaczenie.
Smak...poziomkowych ust...
Pamiętasz ?
Pragnienie...
Zapomniałeś, dawno wydeptanych ścieżek ślad...
Zapomniałeś, dawno...dotyk ust...
A księżyc kradł...
Oddechów szum...
A wiatr...
zanosił nas w nieznane...
dotykam Twych słów
niezapomniane...
zapamiętane... 
mistyczny syn spartańskiego Amiklasa króla
w słonecznym nastroju rozmarzony się wtula
umiejscowił się w pokoju rzuca woni dyskiem
mani zaczepia pobudza wszystkie moje zmysły
Apollo kochał go wprost wielbił za jego piękno
Zefir z zazdrości ranił w głowę i serce mu pękło
nieustannie sączyła się krew z głowy bohatera
teraz w moim pokoju anielską koronę otwiera
i rodzi się urocza postać w figlarnej aranżacji
w wyrafinowanym kształcie w pionierskiej tonacji
wiosennie wpadł do pokoju z cudnym aromatem
nozdrza wonią odurza zadziwia oczy kwiatem
na dni parę jestem dumną właścicielką wabika
ogrom przyjemności gdy poezją zalotnie dotyka
nie daje za dnia spokoju wnętrze miłością bogaci
zjawiskowo pachnący wiosenny biały...hiacynt...
